Voeding? Nee joh: eten!

Voeding? Nee joh: eten!

Met ‘voeding’ zijn we de laatste jaren doodgegooid en suf over geluld. Met alle do’s en don’ts, hypes en trends. Over nieuwe wijn in oude zakken en oude slobbers in frisse verpakkingen… Wel of geen koolhydraten, gluten, antioxidanten, voedingssupplementen. Paleo. Rauw. Vegan. Met als voorlopig sluitstuk een vleesrevolte op angstaanjagend grote barbecues. Minder, minder? Ben je besodemieterd: meer, meer! Een rollercoaster waar ik kotsmisselijk uitstapte en elk gevoel voor richting kwijt was. Het consequent uitvoeren van De Tien Geboden is er niks bij. Met ‘voeding’ als alter ego voor regels en wetten heb ik mijn portie dus wel gehad. Liever heb ik het over eten. KLINKT ‘ETEN’ NIET VELE MALEN GEZELLIGER DAN ‘VOEDING’? Natuurlijk! Daarbij is eten een werkwoord, er gebeurt iets! Die voeding krijgen we er gratis bij.

 

Een kookboek 'Zonder fratsen'

Een kookboek 'Zonder fratsen'

Toen ik het vierde, of misschien was ’t inmiddels wel het vijfde, mailtje in mijn inbox vond, was ik toch maar eens op de uitnodiging ‘om een kop koffie te drinken’ ingegaan. Baat het niet…

De bijbel van de Italiaanse keuken

De bijbel van de Italiaanse keuken

Wanneer je gevraagd wordt een boek te schrijven over de Italiaanse keuken dringt zich de vraag op: bestaat dé Italiaanse keuken eigenlijk wel? En kun je die vatten in één boek? Italië is pas sinds een slordige 150 jaar een eenheid. Tot die tijd waren het allemaal onafhankelijke, soevereine staatjes. Je kunt dan ook eigenlijk beter spreken van de Italiaanse regionale keuken. Wat we altijd weer fascinerend vinden is de enorme diversiteit in smaken en kookstijlen in Italië.

Mals groen

Mals groen

De warme voorjaarszon zou je haast het hoofd op hol brengen. Maar ook als sta je met een lijf vol lentekriebels overdag in een t shirt in de tuin, de nachten zijn nog vriezend koud, en dat kan nog wel een poos zo blijven ook. Dat betekent koelbloedige beheersing opbrengen. Je niet laten verleiden te vroeg te zaaien, maar wachten.

Het geheim van slanke mensen

Het geheim van slanke mensen

Vóór Het geheim van slanke mensen dacht ik altijd in twee kampen: het slanke kamp met van die dunne types die het zo makkelijk hebben; de geluksvogels. En ‘mijn soort mensen’, de wat dikkere figuren, de levensgenieters die, net als ik, van de wind al aankomen. En die – om een beetje toonbaar te zijn – een eeuwige strijd moeten voeren.

Proeven is geloven: de vegetarische keuken is echt fantastisch!

Proeven is geloven: de vegetarische keuken is echt fantastisch!

De Vegabijbel. De kroon op mijn werk van de afgelopen twintig jaar. Want ja, zo lang geleden begon deze vegetarische ontdekkingsreis voor mij. Ik was negen jaar en realiseerde me tijdens het eten van een spaghetti bolognese voor het eerst dat de koe in de wei dezelfde koe was als op mijn bord. Sindsdien heb ik nooit meer vlees gegeten, en ongepland loopt die beslissing van dat kleine meisje als een rode draad door mijn leven.

Gezondheid in een notendop

Gezondheid in een notendop

Voedingspatronen zijn in beweging. Voorheen waren het verschillende diëten die om de beurt opgehemeld werden, zoals Atkins, Weight Watchers, Cambridge, South Beach en nog vele andere. Tegenwoordig komt de ene voedingshype na de andere voorbij in kranten, op televisie en vooral via sociale media: van kokosolie en agavesiroop tot chiazaad en tarwegras. Als voedingsdeskundige krijg ik dagelijks vragen van mensen die de weg kwijt zijn in dit doolhof van gezonde voeding. En dat is zonde, want in de basis is goede voeding helemaal niet zo ingewikkeld. Ik beloof je dat je na het lezen van dit boek zelfverzekerd gezonde producten en gerechten kunt kiezen.
 

Platspuiten, afdekken of spitten?

Platspuiten, afdekken of spitten?

Het is al een paar dagen droog, een rondje door de tuin moet kunnen zonder meteen kilo’s modderkluiten aan mijn voeten te krijgen. De tuinbonen die ik vorige maand zo prematuur zaaide, tonen nog geen teken van leven. Maar ik wacht nog even af voor ik een tweede keer zaai. Februari is voor de meeste tuin­bonen het officiële zaaimoment, dus er is nog tijd. Naast het kale bonenbed valt het onkruid in de andere bedden extra op. Ik zou kunnen gaan spitten. Daar twijfel ik vaak over en besluit bijna altijd om het niet te doen. Wat wel?

Mosselvissers vissen twee, soms drie keer op hun waar

Mosselvissers vissen twee, soms drie keer op hun waar

Mosselvissers vissen twee, soms drie keer op hun waar: op mosselzaad, op halfwasmosseltjes en op volgroeide mosselen die in door de vissers afgebakende vakken
op de bodem van de Oosterschelde liggen. Deze percelen pachten de mosselvissers van de overheid. Voorheen visten de mosselvissers het zaad, kleine schelpjes, uit de Waddenzee.

Lang leve de Franse keuken in Nederland.

Lang leve de Franse keuken in Nederland.

In mijn familie werd altijd heel veel gekookt. Alle familiefeesten bestonden uit grote diners, zodra er iets te vieren viel gingen we de keuken in. Mijn moeder nam me vroeger in Parijs altijd mee boodschappen doen. Ik was een beetje een zwak jongetje toen ik klein was en mijn moeder was altijd in de buurt.

Ik heb leren koken met een plank en een mes, oké, een pan was ook wel handig maar eigenlijk is dat alles wat je in de keuken nodig hebt. Nu lijkt het soms alsof keukens een soort laboratoria zijn waar wetenschappers hun werk doen. Terwijl het voor mij echt een ambacht is waarbij met de handen wordt gewerkt. Al het gereedschap wat nu in veel keukens aanwezig is hebben we echt niet nodig om lekker te kunnen koken. Een keuken vol met technologie vind ik niet fijn werken. Je ziet de laatste tijd ook schoorvoetend dat oude technieken weer meer en meer de overhand krijgen.

Heb je Italianen weleens over eten horen praten?

Heb je Italianen weleens over eten horen praten?

Het lijkt net of ze ruzie hebben, zo verhit en vol passie gaat het eraan toe. Dat komt omdat dé Italiaanse keuken eigenlijk niet bestaat. Italië bestaat als staat pas sinds 1870, daarvoor was het een ratjetoe van landen en kleine staatjes. Maar wat dit bijeengeraapte zootje deelde, was een culinaire traditie. Recepten die van moeder op dochter werden overgedragen. Elke streek, elk dorp en iedere familie heeft zijn eigen tradities, en o wee als je die in twijfel trekt.

Welke keuken zou je meenemen naar een onbewoond eiland?

Welke keuken zou je meenemen naar een onbewoond eiland?

Dat vroeg mijn kookgrage moeder mij vroeger weleens. ‘De Italiaanse’, antwoordde ik steevast. Als kind leek mij deze keuken met pizza, pasta en goddelijke gelato eentje die nooit zou gaan vervelen. Nu, enkele decennia later, zou ik dit antwoord niet meer zo geven. Ik kook de hele wereld over. Soms heb ik zin in paella, soms in pittige saté’s, soms in stevige Marokkaanse troostsoep. Hoewel ik nog steeds dol ben op Italiaans eten, is er zoveel meer bij gekomen. Het zijn gerechten en smaken die ik voor geen goud zou willen missen.